تاریخ : سه شنبه 27 اسفند 1392 | 11:01 ق.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی

     بشنو از نی چون حکایت می کند 

از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند

از نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق 

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم

جزو بد حالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من

ازدرون من نجست اسرار من

سر من از ناله من دور نیست

لیک چشم وگوش را آن نور نیست

آتش است این بانگ نای ونیست باد

هر که این آتش ندارد نیست باد

***

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید

پرده هایش پرده های ما درید

نی حدیث راه پر خون میکند

قصه های عشق مجنون میکند

محرم این هوش جز بی هوش نیست

مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روز ها بی گاه شد

روز ها با سوز ها همراه شد

روز ها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای انکه چون تو پاک نیست

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد

هر که بی روزی است روزش دیر شد

در نیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید و السلام

***

بند بگسل باش آزاد ای پسر

چند باشی بند سیم وبند زر ؟!

گر بریزی بحر را در کوزه ای

چند گنجد قسمت یک روزه ای

کوزه ی چشم حریصان پر نشد

تا صدف قانع نشد پر در نشد

شاد باش ای عشق خوش سودای ما

ای طبیب جمله علتهای ما

ای دوای نخوت وناموس ما

ای تو افلاطون و جالیسون ما

جسم خاک ازعشق بر افلاک شد

کوه در رقص آمد و چالاک شد

بالب دمساز خود گر جفتمی

هم چو نی من گفتنی ها گفتمی

جمله معشوق و عاشق پرده ای

زنده معشوق است وعاشق مرده ای

***

چون نباشد عشق را پروای او

او چو مرغی ماند بی پر وای او

عشق خواهد کاین سخن بیرون بود

آینه غماز نبود چون بود

آینه ت دانی چرا غماز نیست؟

زانکه زنگار از رخش ممتاز نیست

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

***

ای ضیا الحق حسام الدین توی

که گذشت از مه به نورت مثنوی

 همت عالی تو ای مرتجا

می کشد این را خدا داند کجا

 گردن این مثنوی را بسته ای

میکشیآن سو که دانسته ای

مثنوی را چون تو مبدا بوده ای

گر فزون گردد تو اش افزوده ای

چون چنین خواهی خدا خواهد چنین

می دهد حق آرزوی متقین

مثنوی از تو هزاران شکر داشت

در دعا و شکر کفها بر فراشت

زانکه شاکر را زیارت وعده است

آنچنان که قرب مزد سجده است

گفت: ((و اسجد و اقترب)) یزدان ما

قرب جان شد سجده ابدان ما

گر زیارت میشود زین رو بود

نه از برای بوش و های و هوی بود

***



ادامه مطلب

طبقه بندی: اشعار با قالب مثنوی،
برچسب ها: نی نامه، قالب مثنوی، مولوی،

تاریخ : سه شنبه 5 آذر 1392 | 06:55 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
 

بشنو از نى چون حكایت مى‏كند                     از جدایى‏ها شكایت مى‏كند

كز نیستان تا مرا ببریده‏اند                           در نفیرم مرد و زن نالیده‏اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق               تا بگویم شرح درد اشتیاق‏

هر كسى كاو دور ماند از اصل خویش             باز جوید روزگار وصل خویش‏

من به هر جمعیتى نالان شدم                        جفت بد حالان و خوش حالان شدم‏

هر كسى از ظن خود شد یار من                    از درون من نجست اسرار من‏

سر من از ناله‏ى من دور نیست                    لیك چشم و گوش را آن نور نیست‏

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست              لیك كس را دید جان دستور نیست‏

آتش است این بانگ ناى و نیست باد              هر كه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است كاندر نى فتاد                      جوشش عشق است كاندر مى‏فتاد

نى حریف هر كه از یارى برید                      پرده‏هایش پرده‏هاى ما درید

همچو نى زهرى و تریاقى كه دید                   همچو نى دمساز و مشتاقى كه دید

نى حدیث راه پر خون مى‏كند                        قصه‏هاى عشق مجنون مى‏كند

محرم این هوش جز بى‏هوش نیست               مر زبان را مشترى جز گوش نیست‏

در غم ما روزها بى‏گاه شد                           روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باك نیست                   تو بمان اى آن كه چون تو پاك نیست‏

هر كه جز ماهى ز آبش سیر شد                   هر كه بى‏روزى است روزش دیر شد

درنیابد حال پخته هیچ خام                            پس سخن كوتاه باید و السلام‏

بند بگسل، باش آزاد اى پسر                        چند باشى بند سیم و بند زر

گر بریزى بحر را در كوزه‏اى                        چند گنجد قسمت یك روزه‏اى‏

كوزه‏ى چشم حریصان پر نشد                       تا صدف قانع نشد پر در نشد

هر كه را جامه ز عشقى چاك شد                  او ز حرص و عیب كلى پاك شد

شاد باش اى عشق خوش سوداى ما              اى طبیب جمله علتهاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما                        اى تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاك از عشق بر افلاك شد                    كوه در رقص آمد و چالاك شد

عشق جان طور آمد عاشقا                          طور مست و خر موسى صاعقا

با لب دمساز خود گر جفتمى                         همچو نى من گفتنیها گفتمى‏

هر كه او از هم زبانى شد جدا                      بى‏زبان شد گر چه دارد صد نوا

چون كه گل رفت و گلستان در گذشت             نشنوى ز ان پس ز بلبل سر گذشت‏

جمله معشوق است و عاشق پرده‏اى              زنده معشوق است و عاشق مرده‏اى‏

چون نباشد عشق را پرواى او                      او چو مرغى ماند بى‏پر، واى او

من چگونه هوش دارم پیش و پس                 چون نباشد نور یارم پیش و پس‏

عشق خواهد كاین سخن بیرون بود                آینه غماز نبود چون بود

آینه‏ت دانى چرا غماز نیست                         ز انكه زنگار از رخش ممتاز نیست‏

بشنوید اى دوستان این داستان                     خود حقیقت نقد حال ماست آن‏


آدرس: لینک




طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: نی نامه، اشعار نی نامه، نی، اشعار، نی نامه سعدی،

  • خرید مسکن
  • آریس پیکس
  • وبلاگ شخصی
  • جاده ماز
  • شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات