تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1392 | 05:42 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
جوانی در اشعار پارسی


جوانی


خوشا  نو  بهاران  و   فصل      جوانی                        كه   بگذشت    با   دوستان زندگانی

 

 
نظام وفا

همه كس راتن واندام وجمال است وجوانی        وین همه لطف ندارد تومگرسرو روانی؟

سعدی

افسوس كه ایّام  جوانـــــــی   بگذشت               هنگام  نشاط  و  شادمانی بگذشت
تا چشم گشودیم  در این باغ،   چو گل               هفتاد و  دو سال   زندگانی بگذشت

محتشم كاشانی

ز دامنگیری پیری  اگر  آگاه می‌گشتم               به دست غم نمی‌دادم گریبان جوانی را

مهری هراتی

جوانی حسرتا بامن وداع جاودانی كرد             وداع جاودانی حسرتا با من جوانی كرد

شهریار

ز روزگار جوانی   خبر چه   می‌پرسی                 چو برق آمد و چون ابر نو بهار گذشت

صائب تبریزی

فسانه بود  جوانی،   فریب  بود امید                 درون دام  حقیقت   قرار و تابم نیست

لعبت شیبانی

شباب عمر عجب با  شتاب  می‌گذرد               به دین  شتاب  خدایا شباب می‌گذرد
شباب و شاهدوگل مغتنم بود ساقی              شتاب كن كه جهان با شتاب می‌كذرد

شهریار

جوانی چون  سواری   بود و  بگذشت               به گلزاری   بهاری  بود   و   بگذشت

مهدی سهیلی

دریغا      از    جوانی ،   صد      دریغا               كه  آن  هم  روزگاری  بود و بگذشت

مهدی سهیلی

موی   سپید   ر  ا فلكم   رایگان نداد               این  رشته  را به نقد جوانی خریده‌ام

رهی معیّری

من جلوه شباب ندیدم  به عمر خویش              از  دیگران  حدیث  جوانی  شنیده‌ام

رهی معیّری

به   روزگار   جوانی   درود   باد   درود              كه  دورة  خوش من دورة جوانی بود

حبیب یغمایی

بر  ساحل دریای جوانی  چو  نشینم                هر دم گذرد از سر  من   موج خیالی

مهدی سهیلی

خوشاجوانی ودورنشاط وعشق وامید               كنار سبزه   لب جوی و زیر سابه بید

دكتر صدرات

عیش خوش و ایّام جوانی همه گوئی               چون بوی گلی بود كه همراه صبا بود

وفای اصفهانی

روزگارم نام   داد و   كامرانی را گرفت               تا زبانم داد، شوق  همزبانی را گرفت
هیچ دانی روزگارحیله گربامن چه كرد               سالها عمرعبث داد و جوانی را گرفت

مهدی سهیلی

افسوس  كه  ایّام   جوانی    بگذشت              دوران   نشاط  و  كامرانی  بگذشت
تشنه   به   كنار  جوی   چندان خفتم              كز  جوی من  آب  زندگانی  بگذشت

عراقی ـ ابوسعید

شادی كنیدای دوستان من شادم وآسوده‌ام        بوی جوانی بشنوید از پیكر فرسوده‌ام

ابوالحسن ورزی

ای سرو كه اسباب جوانی همه داری              با ما  به  جفا  پنجه مینداز كه پیریم

اوحدی

ایّام  جوانی  كه  ز   دستم    بگریخت              گل بود و به همراه نسیم آمد و رفت

مهدی سهیلی

مرا  ز هجر   تو   امید   زندگانی كو ؟                در  آرزوی توام ،  لذّت   جوانی  كو؟

خواجوی كرمانی

از   زندگانیم   گله    دارد      جوانیم                 شرمندة   جوانی از  این   زندگانیم

شهریار

مخسب آسوده‌ ای برناكه اندرنوبت پیری           به حسرت یاد خواهی كردایّام جوانی را

پروین اعتصامی

مرا   با    یاد      ایّام           جوانی                 به  سر  سودای   یاری    مهوش آمد

شهریار

جوانی خود مرا تنها امید زندگانی بود               دگرمن باچه امیدی توانم زندگانی كرد

شهریار

خجل شدم ز جوانی كه زندگانی نیست           به زندگانی من فرصت جوانی نیست

شهریار

بار دیگر گر فرود آری سری با ماجوانی              داستانها دارم از بیداد پیری با جوانی

شهریار

واعزیزاگوئی آخر گر عزیزت مرده باشد              من چرا از دل نگویم واجوانی واجوانی

شهریار

نه وصلت دیده بودم كاشكی ای‌گل نه هجرانت         كه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

شهریار

آری آری نوجوانی می‌توان از سر گرفتن             گر توان با نوجوانان ریخت طرح زندگانی

شهریار

از شبابم آتشی افروخت در كانون دل               هم درآن آتش خدایا خود شباب آمدكباب

شهریار

تا جـــــــوانی    ز فقر   شكوه مكـــن               ثــــــروتی بهتـــــــر از جوانی نیست

شهریار

دل      پیران    جوان دیدم   ولی  من              جوان  بودم   كه    ناگه   پیر شد دل

شهریار

به همنشین جوانی پیام باد كه عشق              ترا اگر كه فراموش شد مرا یاد است

شهریار

گر جوانی به هدر رفته دل آزرده مباش              زندگی چیست به جزبادوهوایی بلبل

شهریار

ای دل به عشقهای جوانی هوس مكن             ترسم دوباره فسق و فساد آورد ترا

شهریار

مشو از  باغ  شبابت   بشكفتن  مغرور             كز  پیش  آفت  پیری  بود  و پژمردن

شهریار

جوانی   به   بر   كرد     رخت     سفر              چــــو پیری رسید و عصا زد به در

شهریار

بهار عمر  و   گل   زندگی  جوانی  بود               ولی دریـغ كه من قدر آن ندانستم

خازن اتابكی

هر چند به عشرت گذرد    نوبت   پیری              ایّام جـــوانی نتــوان كرد فراموش

نظیری نیشابوری

جوانی    خوش    بود     گر    بگذرانی             به وصـــــل دلبری  از  خود  جوانتر

حبیب یغمائی

سلامی ساقی ازمن عهدعیش وكامرانی را        كه چون گل داده‌ام بر باد ایّام جوانی را

حالتی تركمن

جوانی را تبه می‌سازد این اندوه ناكامی            بسان بادزهرآگین كه می‌افتدبه گلزاری

مفتون امینی

ندانستم   چو  نیكو قدر ایّام جوانی را               دلم خون می‌شود چون بشنوم نام جوانی را

كاظم پزشكی

نه تنهاازجوانی كام من شیرین نشدهرگز           كه كردم تلخ از دیوانگی كام جوانی را

كاظم پزشكی

جوانی    و   پیری   بهار     است  و  دی            نه  آن  دی  كه  باشد  بهارش  ز پی

سلمان ساوجی

خوشا نشاط جوانی، خوشا زمان شباب            كه بی‌خیال، مرا روز و ماه و سال گذشت

پارسای تویسركان

سالها چیزی به   نام    زندگانی   داشتم          عالمی آشفته با نام جوانی داشتم

پژمان بختیاری

شكرانة     زور    آوری     روز     جوانی             آن   است   كه   قدر  پدر پیر بدانی

سعدی

بهره   از   روز    جوانی   ببرد آن پسری            كه ز جان گوش به پند پدر پیر كند

خسرو خراسانی

شبهای    بهار    و     عشق    و مهتاب           مخصوص       عوالم         جوانی

احد بختیاری

چشم من در زندگی نقش جوانی را ندید            این دروغ فاش پنهان آمدوپنهان گذشت

مهدی سهیلی

چهار       است      سرمایه     كامرانی            جوانی،  جوانی،  جوانی،   جوانی

ناصح تبریزی

جوانی شمع ره كردم که جویم زندگانی را          نجستم زندگانی را و گم كردم جوانی را
كنون با بار   پیری      آرزومندم  كه برگردم          به دنبـــــال جوانی كوره راه   زندگانی را

شهریار

درگلستانی كه گیرد دست هرپیری جوانی        ای جوان سروبالا دستگیری كن كه پیرم

فروغی بسطامی

درجوانی به طرب كوش كه این موی سیاه         شب تار است به افسانه به سر باید برد

غنی كشمیری

تعلّقم به   حیات است    وقت پیری پیش          كه مفت   باخته‌ام    موسم    جوانی را

كلیم كاشانی

جوانی   گفت     پیری    را   چه تدبیر               كه یار از   من    گریزد   چون شوم   پیر
جوابش داد      پیـــــر    نغــز      گفتار              كه   در   پیری تو خود   بگریزی    از  یار

نظامی

از همه    افسردگیهای جوانی  یاد   آرم             هركجا بینم گل پژمرده‌ای بر شاخساری

ابوالحسن ورزی

دیدم به دست باد، گلی   نو  شكفته    را          گفتم :    ببین   جوانی بر باد رفته را

پژمان بختیاری

خمیده پشت ازآن گشتند پیران جهاندیده           كه اندر خاك می‌جویند ایّام جوانی را

مكتبی شیرازی

سحرگه   به   راهی یكی پیـــــر  دیــدم             سوی    خاك   خم گشته از ناتوانی
بگفتم : چه    گم    كرده‌ای اندرین راه؟             بگفتا:   جــوانی،   جـوانی،  جــوانی

بهار

جوانی  در  درون دل نهفــته است                    جوانی در نشاط و   شور خفته‌است
چو گم شد از  دلت  عشق هوسباز                  همـــانــا    شــــام پیری گشته آغاز

حسین مسرور

تبه كردم جوانی تاكنم خوش زندگانی را          چه سود از زندگانی چون تبه كردم جوانی را

حبیب یغمایی



طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: جوانی، در، اشعار، پارسی، فارسی،

تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1392 | 05:33 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
دوست در اشعار پارسی



  منم كه  دیده  به  دیدار  دوست  كردم  باز           چه شكر گویمت  ای كردگار بنده نواز

 

حافظ

 

ازهرچه می‌رودسخن دوست خوشتر است        پیغــــام  آشنـــا نفس روح پرور است

سعدی

 

گر مُخیّر بكنندم به قیامت كه چه خواهی         دوست مارا وهمه نعمت فردوس شمارا

سعدی

 

عشق‌پیش ازاجلم كشت وبه مردن نگذاشت      شادازاینم كه مرادوست به دشمن نگذاشت

شوشتری

 

برای  خاطر  دشمن  ز  ما  بریدی    مهر          طریق دوستی این است؟مرحباای دوست

وصال شیرازی

 

خودپرستی زشما دوست پرستی از من          غم جـــان است شما را غم جانانه مرا

علی اطهری

 

ز حد گذشت  جدائی میان ما ای دوست         بیا  بیا  كه  غلام  توام  بیا  ای دوست

سعدی

 

هزار  سال  پس  از  مرگ من چو باز آیی         ز خاك نعره بر آرم كه مرحبا ای دوست

سعدی

 

چو  روز  حشر  برآریم  سر  ز خواب اجل         به روی دوست شود باز چشم بستة ما

بابافغانی

 

شور  بزم  دوستان از نالة گرم من است         همچو بانگ نی میان انجمن پیچیده ام

بهادر یگانه

 

شرح جفای دوست نه بهر شكایت است       مقصود ذكر اوست دگرها حكایت است

فیضی تربیتی

 

رفتی ز چشم و مانده به جا ماجرای تو         خالی است در دو دیده ام ای دوست جای تو

قصاب كاشانی

 

بستم   دوباره  رشتة  مهر   بریده   را         دادم به دوست دست به دندان گزیده را

گلچین معانی

 

ای كاروان آهسته ران كارام جانم می‌رود        وان دل كه با خود داشتم با دلستانم می‌رود

در رفتن جان ازبدن گویندهر نوعی سخن         من بادوچشم خویشتن دیدم كه جانم می‌رود

سعدی

 

از در دوست چه گویم به چه عنوان رفتم         همه شوق آمده بودم همه حرمان رفتم

عرفی شیرازی

 

دوست  باشد  كسی   كه   در    سختی         باری   از   دوش    دوست    بر دارد

نه  كه  ســـر  بــــــار  زحمت  خــــود   نیز         بــــر ســــر بـــار دوست بگـــــــــــذارد

شهریار

 

چیست  از  این  خوبتر  در  همه  آفاق  كار         دوست به نزدیك دوست یار به نزدیك یار

ابوسعید ابوالخیر

 

رفتم  امّا  دل  من  مانده  بر  دوست  هنوز         می برم جسمی وجان در گرو اواست هنوز

سیمین بهبهانی

 

باز  در  آمد  ز در جلوه كنان دوست دوست         دیده غلط می‌كند نیست غلط اوست اوست

مولوی

 

دوست جای‌دیگرومن‌مانده ام دركوی دوست        كز در و دیوار  كوی دوست  آید  بوی  دوست

محتشمی كازرونی

 

من ازجهان بهین خوشدمم كه دارم دوست        چودوست نیست مباداجهان وهرچه دراوست

مظهر

 

درپیش دوست تحفة جان بس محقّراست         در خاك پای یار سر از خاك كمتر است

نجمی اصفهانی

 

طاعت  از   دست   نیاید  گنهی  باید  كرد        در دل دوست به هر حیله رهی بایدكرد

نشاط اصفهانی

 

دوست  دارم   كه   دوست   عیب     مرا         همچـــو   آئینـــــــه   روبرو    گـوید

نه   كه   چون   شانه   با   هزار      زبان         پشت ســـــر رفته  مـو به مو  گوید

نشانی دهلوی

 

به  صد  سال  یك  دوست  آید  به  دست         به یك روز دشمــــن توان كرد شصت

اسدی طوسی

 

دمی‌بادوست‌درخلوت‌به ازصدسال درعشرت       من آزادی نمی خواهم كه بایوسف به زندانم

سعدی

 

سخن  گفتن  مرا  یك  لحظه بــــا دوست         بسی خــــوشتــــر زعمـــــر جاویدانی

نوید خراسانی

 

دوست  آن  دانم  كه  گیرد دست دوست         در پریشان حـــــالی و درمــــــاندگی

سعدی

 

گر  از  دوست چشمت بر احسان اوست         تو در بند خــــویشی نه در بند دوست

سعدی

 

به جهان خرّم ازآنم كه جهان خرّم ازاوست         عــاشقم برهمه عالم كه همه عالم ازاوست

سعدی

 

گر برود جان ما در طلب وصـــــــل دوست         حیف نباشدكه دوست دوسترازجان ماست

سعدی

 

زنده  شود  هر  كه  پیش  دوست  بمیرد          مرده دل است آن كه هیچ دوست نگیرد

سعدی

 

به  یادگار  دلی  داشتم  ز حضرت دوست         ندانم  از  چه  سبب  دوست  یادگار ببرد

شمس مغربی

 

دوست حق داشت اگرپای به چشمم ننهاد         دید كز  اشك  روان  هر  طرفش دریا بود

محیط قمی

 

مست می ‌باش كه درعالم مستی بادوست        رمزها هست كه در عالم هشیاری نیست

شوریده شیرازی

 

گر نیست به كام تو پریشانیم ای دوست         بازآ  كه   پریشان تر  از  این  نیز  توان شد

پژمان

 

به تحریك حسادت، یا  تغافل، بازبان بازی         به كوی دوست با صد حیله راهی كرده‌ام پیدا

پژمان

 




طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: دوست، در، اشعار، فارسی، پارسی،

تعداد کل صفحات : 7 :: ... 4 5 6 7

  • خرید مسکن
  • آریس پیکس
  • وبلاگ شخصی
  • جاده ماز
  • شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic