تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1392 | 07:00 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
دیوانه در اشعار پارسی



عاقل   مباش   تا   غم   دیوانگان  خوری           دیوانه باش تا غم تو عاقلان خورند
شجاع كاشی

 

زهشیاران عالم هركه رادیدم غمی دارد            دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد

زنی بنام آقا بیگم

 

از  برای  امتحان  چندی  مرا  دیوانه كن            گر به از مجنون نباشم باز عاقل كن مرا

صائب تبریزی

 

كجا دربزم اوجای چومن دیوانه‌ای باشد            مقام همچومن دیوانه ای ویرانه ای باشد

وحشی بافقی

 

حیلت رهاكن عاشقادیوانه شودیوانه شو          واندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

مولوی

 

گرد باد  بی  سرانجامم  كه از دیوانگی            بر سر خود ریزم از حسرت غبار خویشتن

بهادر یگانه

 

باز اگر  راحت  جانی بود افسانة تست            بازهم عقل،كسی رااست كه دیوانة تست

عماد خراسانی

 

ای  همچو  پری  از  من  دیوانه رمیدی            صد  بار  مرا  دیده  و  گوئی  كه  ندیدی

هلالی جفتائی

 

یا  رب  آن  سوز  فكن  در دل دیوانه ما            كه  كلیم  آید  و  آتش  برد  از  خانة ما

باقر خرده

 

تاسرزلف توشد سلسله جنیان جنون            كس ندیدم به همه شهر كه دیوانه نبود

فروغی بسطامی

 

اگرسودای لیلی برسرت افتاده مجنون شو     كه هرشهری به صحرای جنون دروازده دارد

مجذوب تبریزی

 

هوسی  كرده‌ام امروز كه دیوانه شوم            دست دل گیرم و از خانه به ویرانه شوم

نشاط اصفهانی

 

كار جنون  ما به تماشا كشیده است            یعنی تو هم بیا كه تماشای ما كنی

فروغی بسطامی

 

از  بزم طرب  باده گساران همه رفتند            از كوی جنون سلسله داران همه رفتند

نه كوه كن بی سر وپا ماند نه مجنون            ما با كه نشستیم كه یاران همه رفتند

غزالی شهدی

 

جائی  نه  كه  گیرد  دل  دیوانه قراری            ویران شود  این  شهر  كه ویرانه ندارد

مجمر اصفهانی

 

جنون  را  گر  به  عالم   حاصلی  بود            به  دست  ما  و  مجنون  هم دلی بود

قطره اصفهانی

 

ای عقل اگردیوانه ای زنجیرگیسویش نگر       ای عشق اگر شوریده‌ای درچشم‌جادویش نگر

بهادریگانه

 

دیوانگی است چارة دل چون گرفته شد        این   قفل  با  كلید  دگر  وا  نمی شود

صائب تبریزی

 

ای خواجه كه روز وشب پی سیم وزری        دنیا  طلبانه  هر  طرف  در  به  دری

گنجت  به  پسر   رسد    عذابش  بر تو         بالله  كه  ز   دیوانه   تو   دیوانه تری

مهدی سهیلی

 

گرنمی چینم گل شادی خوشم باخارغم       زآنكه من دیوانه ام گل رانمی دانم زخار

بابا فغانی شیرازی

 

دلم دیوانه شد دیوانه شد  دیوانه دیوانه          دگر از خویشتن بیگانه‌ام بیگانه بیگانه

عماد خراسانی

 

از  سینة   تنگم     دل   دیوانه    گریزد          دیوانه  عجب  نیست كه از خانه گریزد

دولتشاه قاجار

 

من  از  دل  و  دل  از  من دیوانه گریزان          دیوانه    ندیدیم    ز     دیوانه     گریزد

دولتشاه قاجار

 

یاد آن شب كه به  دیوانگیم  قهقهه زد          ریخت آن سلسلة زلف چوبرشانه مرا

اطهری كرمانی

 

كسی دیوانه باشدكزسركویت رودجائی        دل اینجا،دولت اینجا،مدعی اینجا،امیداینجا

عالم شیرازی

 

با آنكه می از شیشه به پیمانه نكردی          در بزم، كسی نیست كه دیوانه نكردی

فروغی بسطامی

 

جنون راكارهاباقی است بامشت غبارمن      كه بازی گاه طفلان می شود خاك مزار من

حزین لاهیجی

 

من مست وتو دیوانه ما را که برد خانه؟         صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

مولوی



طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: دیوانه، در، اشعار، فارسی،

تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1392 | 06:54 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
زلف در اشعار پارسی


زلف در اشعار پارسی


به غلط ز دست  دادم  سر  زلف  یار خود را         كه نیازموده  بودم  دل  بیقرار  خود  را

عاشق اصفهانی

 

اگر زلفت  به  هر  تاری  اسیر تازه ای دارد          مبارك باشد امّا دلبری اندازه ای دارد

قراگوزلو

 

از خدا  می‌طلبم عمر  درازی   چون   زلف          كه به صدچشم كنم سیرسراپای ترا

صائب تبریزی

 

در هر شكن  زلف  گره گیر تو  دامی‌ است          این سلسله یك  حلقه   بیكار  ندارد

صائب تبریزی

 

یك عمر  می‌توان  سخن  از  زلف  یار گفت          دربنداین مباش كه مضمون نمانده است

صائب تبریزی

 

گهی بردل شبیخون می‌زندگاهی برایمانم          همیشه كاكل اوفتنه ای درزیرسردارد

صائب تبریزی

 

تو تا ز  شرم  فكندی  به  چهره زلف سیاه          فغان ز خلق  بر آمد  كه  آفتاب گرفت

ظهیرفاریابی

 

زلف تو غرقه به گل بود و هر آن گاه كه من          می زدم دست بدان زلف دوتا،گل می‌ریخت

باستانی پاریزی

 

عهد كردم   گر   رهائی  یابم از كنج قفس          جز به دام زلف او دیگر نبندم دل به‌كس

توسیركانی

 

زلف بر روی تو گوئی كه بر آتش دود است          ای بسادیده كزآن دود،سرشك آلوداست

شهاب تبریزی

 

و ر چنین  زیر خم  زلف  نهد    دانة     خال          ای بسا مرغ خرد را كه به دام اندازد

حافظ

 

جانها  به  یاد   زلف   تو   بر    باد   داده ایم          ور نیست  باورت  زنسیم صبا بپرس

سلمان ساوجی

 

از  زلف  پریشان   تو    آشفته   ترم     من          در كوی تو آشفته چو باد سحرم من

معینی جرنی

 

چون اسیر است درآن زلف سمن سای دلم          چه كندگرنكند درشكنش جای،دلم؟

خواجوی كرمانی

 

اذنم  بده  که  زلف   تو  را   آورم   به  چنگ          ای بی وفا مگرکه من ازشانه کمترم

ابوالقاسم لاهوتی

 

زلف  او  فتنه  و خط   آفت  و خال است بلا          آه ازآن روزكه این هرسه دهددست بهم

صائب تبریزی

 

من بر  سر آنم  كه  به  زلف  تو  زنم  دست          تا سنبل زلف تو چه سر داشته باشد

صائب تبریزی

 

گرچه زلف سركش او سركشی از سرگذاشت          كاكل او فتنه ها در زیر سردارد هنوز

صائب تبریزی

 

یك جهان دل راپریشان ساختن انصاف نیست          شانه درآن زلف خم درخم نمی بایدزدن

صائب تبریزی

 

تا   چند   در   میان   فکنی  زلف و شانه را          دل را نمی دهیم به زلف تو زور نیست

صائب تبریزی

 

یك  دم  آهسته گذر   در سر زلفش  ای باد          كه زهر پیچ و خمش دل سردل می‌ریزد

صاف قاجار

 

اگر  به   زلف   دراز   تو   دست   ما  نرسد          گناه بخت پریشان ودست كوته مااست

حافظ

 

بنفشه  گر   چه    دلاویز  و عنبرآمیز است          خجل شود برآن زلف همچو مشك ختن

رهی معیّری

 

طرّه   آشفته    چنین   در  گذر   باد    مرو          كه پریشانی   زلف   تو   پریشانم   كرد

صحبت لاری

 

بر  زلف  تو  من  بار  دگر  عهد    شكستم          بس عهدكه چون زلف تو بشكستم وبستم

سلمان ساوجی

 

گفتم:روم كه چشمت مایل به خواب ناز است          بگشودزلف وگفتا بنشین كه شب درازاست

فردی شیرازی

 

كس نیست كه افتاده آن زلف دو تا نیست          در رهگذر كیست كه دامی زبلا نیست؟

حافظ

 

مردم   ای   كاش   پریشانی   زلفش  بیند          تا نگویند پریشانی من بی سبب است

فرصت شیرازی

 

نمی دانم چرا گردون به كام من نمی گردد          اگر عیبم پریشانی است زلف یارهم دارد

شریف شیرازی

 

گر  پریشان  كنی  آن زلف خم  اندر خم را          ترسم ای دوست كه آشفته كنی عالم را

اختر قشقائی

 

از    بهر      گرفتاری   ما    زلف    میارای         ما   بسته   دامیم   تو   فكر  دگری كن

هلالی جغتائی

 

ز زلف  و  روی  تو  خواهم شبی و مهتابی          كه  با  لب  تو  حكایت  كنم زهر بابی

خواجو

 

داشتم خوش  روزگاری  با  سر زلف نگاری          خوش بود‌خوش روزگاری داشتن بازلف یاری

آذرخشی

 

چریشان کن سرزلف سیاهت شانه اش با من          سیه زنجیر گیسو باز کن دیوانه اش با من

حمید نقوی

 

آزاد  اگر   باشد  دلی، زلفت گرفتارش كند          ورخفته باشد فتنه‌ای چشم توبیدارش كند

شریف تبریزی

 

نقّاش  چون  شمایل   آن   ماه    می‌كشد          نوبت  به  زلف  او  چو  رسد آه می‌كشد

خالص

 

در  درازی  به  سر  زلف  تو  می‌ماند  شب          در سیاهی سر زلف تو به شب می‌ماند

رشید وطواط

 

امشب  كمند  زلف  ترا  تاب  دیگری است          ای فتنه در كمین  دل  و هوش كیستی؟

رهی معیری

 

آنكه بهر  دیگران  در  زلف  چین   می‌افكند          چون رسد نزدیك من چین درجبین می‌افكند

بابافغانی شیرازی

 

ای صبا  در خم  آن زلف چو محرم شده‌ای          با ادب باش كه دلهای پریشان آنجا است

صائب تبریزی

 

ای زلف  یار  این  قدر  از  ما كناره چیست          ما دل شكسته‌ایم و تو هم دل شكسته‌ای

صائب تبریزی

 

زلف  چون حاشیه برگرد سرش  می‌پیچید          در  كتابی  كه  بود شرح پریشانی من

صائب تبریزی

 

به عالمی   ندهم    موئی    از   پریشانی          كه باشد  از  سر  زلف  تو  یادگار  مرا

میربرهان

 

گویند   بوی  زلف  تو  جان   تازه   می‌كند          سلمان قبول كن كه من ازجان شنیده‌ام

سلمان ساوجی

 

درخم زلف تو می‌جستم دل گم گشته‌ام را          یافتم در وی دل جمع  پریشان  روزگاری

وفای نوری

 

قامتم از خمیدگی صورت چنگ  شد  ولی          چنگ  نمی‌توان  زدن  زلف  خمیدة  ترا

فروغی بسطامی

 

شب كه صحبت به حدیث سرزلف توگذشت          هركه برخواست زجاسلسله برپابرخاست

صائب تبریزی

 

كس چو من آشفته زلف دل آویز تو نیست          گر پریشان  خاطری خواهی مرا آواز كن

قصّاب كاشانی


طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: زلف، در، اشعار، پارسی، فارسی، ناب،

تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1392 | 06:51 ب.ظ | نویسنده : مصطفی آغبلاغی تبریزی
بوسه در اشعار پارسی



بوسه

 

قند آمیخته با گل نه علاج دل ما است               بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

حافظ

جان  من    بوسه   بده    عذر    میار                   دیدن   روی    تو    عید    است  مرا

دكتر خانلری

اشگش به گونه بود كه آورد سوی من                  بار  دگر  لبان خود از بهر بوسه پیش

نورانی وصال

دارد  لب  من   تشنگی  بوسة  بسیار                  چون  مزرعه خشك كه دارد غم باران

مهدی سهیلی

شستم به اشك، پای وی و چاره  ساختم            آن داغ را به بوسة لبهای گرم خویش
این گوهری كه در نظرت سنگ ساده است           برپای آن پری چو رهی بوسه داده است

رهی معیّری

سه بوسه كز دولبت كرده‌ای وظیفه من                اگر  ادا  نكنی   قرض دار من باشی

حافظ

بوسه‌ای زان دهن تنگ  بده  یا  بفروش                كاین متاعی است كه بخشندوبها نیزكنند

سعدی

بوسه كی گردد از آن لبهای جان پرور جدا؟            كی به افسون می‌شود شیرینی از شكر جدا؟

عبدالعال نجات

بوسه‌ای كردم ز رخسارش تمنّا دوش گفت          دیدن‌این‌گلستان‌خوب‌است‌وگل‌چیدن‌خطا‌است

هادی رنجی

چه آیتی تو مگر ساحری كه شاه و گدا               هر آنكه  دید  لبت  بوسه‌ای  گدائی  كرد

محسن ملك آرا

شنیده‌ام كه به جان بسته یارقیمت بوس             هزارجان به تنم نیست صدهزار افسوس

فتحعلی شاه

به چه عضو تو زنم  بوسه  نداند چه  كند              بر  سر سفرة سلطان چو نشیند درویش

مجمر زواره

هرچند  شكسته  پر  به  كنج   قفسم              یك بوسه بود   از   لب   لعلت  هوسم
و آن بوسه چنان است كه لب بر لب تو               آن     قدر    بماند    كه  نماند   نفسم

فریدون مشیری

توبه كردم كه نبوسم لب ساقی و كنون              می‌گزم دست چرا گوش به نادان كردم

حافظ

یك   بار    بوسه‌ای    ز   لب  تو ربوده‌ام              یك ‌بار دیگر  آن  شكر ستانم آرزو است

عراقی

جان به بهای بوسه ات دادم ولب گزیده‌ام            با تو در این معاملت  هیچ  زیان ندیده‌ام

نقی كمره‌ای

بعد از عمری زتویك بوسه طلب كردم لیك            لب گزیدی  و  مرا  غرق  خجالت كردی

عندلیب

مبوس جز لب معشوق و جام می‌حافظ              كه دست زهد فروشان خطااست بوسیدن

حافظ

گر  میسّر  نشود   بوسه  زدن  پایش را               هر كجا  پای  نهد  بوسه  زنم جایش را

كلیچه پز

خواستم  از لعل  او  دو  بوسه  و  گفتم              تربیتی  كن  به  آب   لطف   خسی  را
گفت یكی  بس  بود  كه  گر   دوستانی              فتنه    شود     آزموده‌ایم    بسی    را
عمر  دوباره  است  بوسه   من  و هرگز              عمر     دوباره     نداده‌اند     كسی   را

فرخی سیستانی

آمدزدرم خنده به لب،بوسه طلب،مست              در  دامن  پندار  من می ‌زده   بنشست

لعبت والا

ز غنچه دهنت بوسه‌ای به خواب گرفتم               نمردم  و  ز    گل    آرزو   گلاب   گرفتم

ز نیل بیك

گفتمش : بوسه  دهی؟     گفت: هنوز               موسم    آن    نرسیده      است    مرا

دكترخانلری

نیست چون دسترسی تارخ زیبات ببوسم              می‌شوم در گذرت خاك كه تا پات ببوسم
بوسه خواهم ز تو امروز دهی وعده فردا              كو من دل شده را عمر كه فردات ببوسم؟

فرصت شیرازی

تلاش  بوسه   نداریم  چون  هوس  ناكان              نگاه  ما  به  نگاهی  ز  دور خرسنداست

صائب تبریزی

خرم آن روز كه مستم ز در حجره در آئی              وزلبت بوسه شمارم به شماری كه تودانی

خواجوی كرمانی

آرزوی بوسه ازساقی نه حدچون من است            مستم  و  با  ترس می‌بوسم لب پیمانه را

كلیم كاشانی 

بوسه‌ای گر  نربوده است ز یاقوت  لبش              دهن  لاله   چرا  تا  به جگر سوخته است

صائب تبریزی

آنكه در آئینه دارد بوسه را  از  خود  دریغ               كی  به  عاشق  وا گذارد  اختیار بوسه را

صائب تبریزی

همه اسباب جمال توبه جای خویش است              بوسه دركنج لبت گوشه نشین می‌بایست

صائب تبریزی

من  بسته‌ام   لب    طمع   امّا   نگار من              دارد  دهان  بوسه  فریبی  كه  آه  از   او

صائب تبریزی

صد بوسه  از  لب تو لب  جام  می‌گرفت              یك بوسه قسمت لب این بی نصیب نیست

صائب تبریزی

بزم شراب  بی‌مزة  بوسه  ناقص   است              پیش‌ آی  و  عیش  ناقص  ما  را تمام  كن

صائب تبریزی

بوسیدن  لب  یار ،  اوّل  ز  دست  مگذار              كاخر  ملول گردی  از  دست  و لب گزیدن

حافظ

گفتی چوجان دهی به عوض بوسه می‌دهم          این خونبها است مزد وفارا چه می‌می‌كنی؟

ندیم گیلانی

به   بوسه‌ای   ز   دهان   تو     آرزومندیم              فغان كه باهمه حسرت به هیچ خرسندیم

فروغی بسطامی

نه تنها بوسه از لعل لبت‌ای دلربا خواهم               كه ازجان بهربوسیدن ترا سرتا به پاخواهم

هادی رنجی

هنوز  از لب من بوی بوسه‌های  تو خیزد               كنم  چو   از  بر  میعاد گاه  رفته   گذاری

دكتر حمیدی

آنكه  بوسید  لب نوش  تو  شكر نچشید               و  آنكه  خسبید در  آغوش  تو  بیدار نشد

فروغی بسطامی

نه بوسه‌ای،نه شكر خنده‌ای نه دشنامی             بهیچ وجه ، مرا  روزی  از  دهان تو نیست

صائب تبریزی

یك بوسه  از رخت  ده و  یك بوسه از لبت              تا  هر   دو  را  چشیده  بگویم  كدام   به

میرفند رسكی

از  غنچه  لعلش   هوس   بوسه   نمودم               خندید و به  من  گفت  زیاد از دهن تست

ماهر

ای پیرهن آهسته بزن بوسه  بر  اعضاش              كان  خرمن   گل    طاقت    آزار     ندارد

الفت

گر  نرخ  بوسه  را  لب جانان به جان  كند                حاشا  كه  مشتری  سر موئی  زیان كند

فروغی بسطامی

به  غیر  از  بوسه كز تكرار ، رغبت را كند               افزون كدامین قندرا دیگرمكرّرمی‌توان خوردن

صائب تبریزی

این لب  بوسه  فریبی  كه  ترا  داده خدا                 ترسم  آئینه   بدیدن   ز   تو   قانع  نشود

صائب تبریزی

از لب شكّرین او بوسه به جان خریده‌ام                  ز انكه  حلاوتی بود جنس گران  خریده را

فروغی بسطامی

شوم نسیم وشبی دربرت كشم چون گل               به بوسمت  لبت آن گه  بگویمت كه: منم

مؤید ثابتی

ترك جان می‌بایدم گفتن كه این شیرین لبان              بوسه  می‌بخشند امّا جان شیرین می‌برند

فروغی بسطامی

گه دهان تنگ می‌بوسم به مستی گاه چشم             پیش مستان هیچ فرق ازپسته وبادام نیست

صائب تبریزی

دزدی بوسه عجب دزدی پر منفعتی است              كه   اگر   باز  ستانند    دو  چندان  گردد

صائب تبریزی

هر      قدم        بنگرم        قفای       ترا                 كه    ببوسم    نشان       پای         ترا

ابوالحسن ورزی

به جای وعدة یك بوسه صدجان دادم وشادم           نمی‌دانم گرم یك بوسه می‌دادی چه می‌دادم

واله اصفهانی

بر سراپای دل آویزت نمی‌پیچم چو  زلف                 قانعم زان هر دو لب یك بوسه بس باشدمرا

كلیم كاشانی

دوش در  خواب  لب نوش  ترا   بوسیدم                 خواب  ما  به  بود  از  عالم   بیداری  ما

فروغی بسطامی

ببوس از سر آن سر و  سیمتن  تا  پای                  به  پای او چو رسی این رویّه  از سرگیر

رهی معیّری

از  بهر  بوسه‌ای  كه  لبت  بر  لبم دهد                 جان را  هزار  مرتبه برلب رسانده  است

یگانه

آن قدر همرهی از طالع خود می‌خواهم                 كه  پر از  بوسه  كنم  چاه  ز نخدان  ترا

صائب تبریزی

از شوق دوصد بوسه زنم بردهن خویش                هر  گاه   كه  نام   تو   بر  آید   به  زبانم

جلال عضد

صدجان بهای بوسه طلب می‌كنی زخلق               دیگر كسی مگر لب خندان نداشته است

صائب تبریزی

روزگاری        دل      رمیدة           من                   از  دو   گلچهره  بوسه‌ای    می‌خواست
آن    یكی    سركشید    و   ناز   افزود                  وین   یكی   بوسه   داد  و   بزم  آراست

هوشنگ ابتهاج

مردم   در   آرزوی   شبیخون    بوسه‌ای                 یا  رب   بخواب   مرگ   رود   پاسبان  تو

صائب تبریزی

بوسه را در نامه می‌پیچید  برای  دیگران                 آن  كه  می‌دارد دریغ از عاشقان پیغام را

صائب تبریزی

لیكن  نداد  بر لب من بوسه  زانكه یافت                 در  دیدگان خستة  من گور عشق خویش

نورانی (وصال)

سر    منزل   مراد    بود   آستان عشق                  محروم  آنكه  بوسه  بر  این  آستان نداد

عاشق اصفهانی

اگر   پیاله    سرا پا   دهن    نمی‌گردید                  كه  حرف  بوسه  ما را به آن دهن می‌زد

صائب تبریزی

نذر كردم گرزدست محنت هجران نمیرم                  آستانت  را  ببوسم   آستینت  را  بگیرم

فروغی بسطامی

می‌زنــــــم    در    رخ    درخشــــــــانت                  بــــوسه    بر    ســــایــه‌های    مژگانت

ابوالحسن ورزی

بر    لبت   چون     یكی   حباب    شوم                  بوسم  آن   را   ز  شوق  و   آب   شوم

ابوالحسن ورزی

تا  بوسه‌ای   به من ز لب دلستان رسید                 جانم به لب رسید ولب من به جان رسید

صائب تبریزی

طمع بوسه  از   آن  لعل  شكر  خا دارم                  خیر  از  خانه  در  بسته  تمنّا   دارم

صائب تبریزی

تلخ  كامی  نبود  در  شكرستان   وصال                  نامه آور نگه و بوسه پیام است اینجا

صائب تبریزی

تلخی می به گوارائی دشنام تو نیست                  دزدی  بوسه  به شیرینی  پیغام تو نیست

صائب تبریزی

دل ز كافر نعمتی دارد  تلاش  وصل  یار                   ورنه چندین بوسه درپیغام او پیچیده است

صائب تبریزی

وه كه می‌سوزم وپوزش به لب ازرنج گناه                 بوسه‌ها  می‌زنم  از دور به پیشانی تو

فریدون توللی

جان من بستان وجانی ده مراازبوسه‌ای                   تا  دهم  باز  از برای  بوسه  دیگر  ترا

مختاری غزنوی

به بوسه‌ای ز لبش دل نمی‌شود سیراب                  چگونه  تشنه  تواند ز  گوهر آب گرفت

ظهیر فاریابی

چنداست نرخ بوسه به شهرشما كه من                  عمری است كزدودیده گهر می‌شمارمت

شهریار

طلب بوسه دلم گه ز رخش  گه  ز  لبش                   هست این خام طمع هرنفسی درهوسی

زرگر اصفهانی

گرد  آن  خانه  بگردم  كه  بود  محفل  او                    پای آن ناقه ببوسم كه كشد محمل او

رضایی كاشانی

گر زنی تیغ زنم بوسه به دستت كه  بزن                   نیست مردره عشق آن كه مزن می‌گوید

شوریده شیرازی



طبقه بندی: مطالب ادبی،
برچسب ها: بوسه، در، اشعار، پارسی، فارسی،

تعداد کل صفحات : 12 :: ... 4 5 6 7 8 9 10 ...

  • خرید مسکن
  • آریس پیکس
  • وبلاگ شخصی
  • جاده ماز
  • شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic